காலம்

கலை இலக்கிய காலாண்டிதழ்

பூரண சுதந்திரம் வேண்டி – கனகசபாபதி March 26, 2010

நடந்தது, 1920தைத் தொடர்ந்து வந்த ஒரு சில வருடங்கள். அது சரித்திரம். அறிந்தவர்கள் ஞாபகத்தில் கொண்டு வரவேண்டியது அவசியம்

 1. சந்திப்பு: ஒருவர் பொ. நாகலிங்கம், யாழ்பரமேஸ்வராக்கல்லூரி மாணவர். பரமேஸ்வராக் கல்லூரி எங்கே எனக் கேட்காதீர்கள் யாழ் பல்கலைக் கழகம் ஏப்பம் விட்டு விட்டது. நாகலிங்கம் இளவயது முதலே இடதுசாரிக் கொள்கையில் மாய்ந்தவர். பின்னாளில் இலங்கா சமசமாஜக் கட்சி சார்பாக சில தடவைகள் தேர்தலில் போட்டியிட்டு தோல்விகண்டு களைத்துப் போய் ஒதுங்கிக் கொண்டவர். தமிழர்களில் ஒருவரை மூதவை உறுப்பினராக்கினாலாவது அவர்கள் எம்மேல் நம்பிக்கை வைத்தாலும் வைக்கலாம் என  N.ஆ பெரேரா எண்ணி மூதவை உறுப்பினராக்கியும் தமிழர் பார்வை தன்பக்கம் திரும்பாதது கண்டு ஏமாந்ததற்கான காரணர். கிடைத்தது  செனேற்றர் என்ற பெயருக்கு  முன்னான பட்டம். அது நாகலிங்கத்துடன் ஒட்டிக்கொண்டது. மற்றவர் ஒறேற்றர் சுப்பிரமணியம். அங்கேயும் பட்டம் ஒன்று ஒட்டிக் கொண்டதைக் காணமுடியும். ஆந்திரப் பிரதேசத்தில் கல்வி இலாகாவில் தொழில் பார்த்த தனதுபெரியப்பாவுடன் இருந்து ஆரம்பக் கல்விகற்ற சுப்பிரமணியம் தாய்நாடு திரும்புகையில் காந்திக் குல்லாய் சகிதமாக  கொஞ்சம் ஆங்கில அறிவுடனும் மிச்சம் காந்தீயத்துடனும் வந்தார். அவர் படிக்கப் போன பாடசாலை யாழ்ப்பாணம் இந்துக்கல்லூரி. அங்கே அதிபராயிருந்தவர் ஒரு கிறிஸ்தவர். பெயர் நெவின்ஸ். செல்லத்துரை. ஒரு நாள் சுப்பிரமணியம் பேசிய ஆங்கிலத்தினைப் பார்த்து மயங்கி இவன்  எடா என்றார் நெவின்ஸ். அன்று தொடக்கம் முதலியாரைக் கரடி விடாத ஹோதாவில் சுப்பிரமணியத்துடன் இறுதி வரை ஒட்டிக் கொண்டது.

 இவர்கள் இருவரும் உற்ற நண்பர்கள் மாலை வேளைகளிலும் வார இறுதி நாட் களிலும் நீண்ட நேரம் சம்பாசிப்பார்கள். அடிபடுவது அரசியல் தான் பிரதானமாக. நாகலிங்கத்திற்கு அகில இலங்கை இந்து வாலிப சங்கம் ஒன்று தொடக்க வேண்டும் என ஆசை தட்டியது. ஆனால் ஒறேற்றருக்கு அது உசிதமாகப் படவில்லை. இழுபறியாய் நின்ற சமயம் .

 2. சங்கமம்: மூன்றமவர்  நண்பர்கள் இருவருக்கும் பட்டதாரிகள் ஆகவேண்டும் என்ற ஆசை வந்து விட்டது. ஆகவே சங்கைக்குரிய பிக்னெல் பாதிரியார் தலைமையில் இயங்கிய யாழ்ப்பாணக் கல்லூரியை நோக்கிப்படை எடுத்தனர். கற்பதற்கு அனுமதி கிடைத்தது. அது மட்டுமா? அங்கே ஒருவரைக் கண்டனர். தலைப்பட்டனர் தலைவன் தாள் என. அவர் பெயர்? பேரின்பநாயகம். அங்கேயும் ஹண்டி என்பது ஒட்டிக்கொண்டு இருந்த பெயர். பிறப்பால் ஹண்டி கிறிஸ்தவர். வரித்ததால் சைவர். வாழ்வியலில் காந்தியர். ஒத்த போக்குடைய  மூவரும் ஒட்டிக் கொண்டனர். ஹண்டி அவர்கள் யாழ்ப்பாணக் கல்லூரியில் கற்று டீ.யு பரீட்சைக்குத் தோற்றிய பின்னர் அங்கேயே ஆசிரியத் தொழிலில் அமர்ந்துள்ளார். அவரது ஆங்கிலப் புலமை, பகுத்தறிவுவாதம், ஏகாதிபத்திய  எதிர்ப்பு,  நகைச்சுவையான பேச்சு என அத்தனையும் இளைஞரின் ஏகோபித்த ஆதரவைப் பெற்றமையால் அவரைச் ‘ ஒரு இளைஞர் படை எப்பொழுதும் ஆரோகணித்து நிற்கும். சும்மா இருப்பானேன் ஆக்கபூர்வமாக எதனையாவது செய்லாமே என்ற எண்ணத்தின் விளைவு? யாழ்ப்பாண மாணவர் காங்கிரஸ்சின் சுகப்பிரசவம் 1924இல். இது பெடியன்கள் விசயம் என்பதால், இஆ.ர்.யு என்ற பெரியோரைக் கொண்ட வேறோரு அமைப்பு தீவிரமாக இயங்கி வந்தது. அதன் தூண்களாக சேர் பொன் இராமநாதன், ஏ. முத்துக்குமாரு, ஆ.ளு இளையதம்பி போன்றோர் இருந்தனர் அவர்கள் கீரிமலை மடத்தில் ஒழுங்கு முறையில் சைவசமயம் பற்றிய சர்ச்சைகளில் ஈடுபட்டனர். மாண வர் காங்கிரஸ் எல்லா மதத்தினரையும் அனுசரித்துச் செல்ல விரும்பியது. அதனை நடைமுறையும் படுத்தியது. ஆகவே இரு அமைப்புகளுக்கும் இடையே கருத்து வேறுபாடு ஏற்படாமல் விடுவதற்கு நியாயம் இல்லை. வயதுக்குச் சற்று மரியாதை கொடுப்பார்கள் என்ற எண்ணத்தினாலோ தெரியாது மாணவர் காங்கிரஸ் சடுதியாக யாழ்ப்பாண வாலிபர் காங்கிரஸ் எனப் பெயரினைச் சத்தியக் கடுதாசி முடிக்காமலேயே மாற்றம் செய்தது. கற்றோர் பலர் அதன் பால்  ஈர்க்கப் பட்டனர். வாலிபம் பலம்  பெற்றது. அதன் குறிக்கோள்களை ஓங்கி முரசறையத் தொடங்கியது. அவை

1.     நாட்டின் அரசியற் சுதந்திரம்

2.     தாய் மொழியில் கல்வி

3.     சாதியப் பாகுபாட்டு எதிர்ப்பு

4.    யாவருக்கும் சமநீதி

யாழ்ப்பாண வாலிபர் காங்கிரஸ் தனது வழமையான கூட்டங்களை யாழ் நகர மண்டபத்தில் வைத்து சமூக முன்னேற்றம் சம்பந்தமான விசயங்களை ஆரய்ந்தது  இரண்டு அமைப்புகளுக்குமிடையே கொள்கை ரீதியன முரண்பாடு ஏற்படவே செய்தது. இளம் கன்று பயமறியாதல்லவா எதிர்ப்பின் மத்தியிலும் அவர்கள் குரல் ஓங்கி ஒலிக்கவே செய்தது.

 யாழ்ப்பாண வாலிபர் காங்கிரஸ் தன்னை மும்முனைப் போராட்டத்தில் ஈடுபடுத்திக் கொண்டமை அதன் இளம் வயதிற்கு உகந்த போராட்டமாயது. அதனது அரசியற் சுதந்திரத்துக்கான போராட்டம் ஏகாதிபத்திய அரசுக்கு எதிரானதாக அமைந்தது. அதனது சாதிய எதிர்ப்புப் போராட்டம்   சாதிப் பற்றுடைய இந்து வர்ணாசிரம முறையே வாழ்க்கை நெறி என ஓலமிடும் மிலேச்சர்களுக்கு எதிரான போராட்டமானது. அதன் தாய்மொழிக்கல்விக் கோட்பாடு ஏகாதிபத்திய மாயையில் மயங்கி நிற்கும் அந்நிய மோகிகளுக்கு எதிராக அமைந்தது.

 3. சமர்: யுத்தகளம் 1: இந்தியப் படை அன்றும் இலங்கை வந்தது: மகாத்மா காந்தி, ஜெவஹர்லால் நேரு, சத்தியமூர்த்தி, வி கல்யாணசுந்தர முதலியார், கமலாதேதி சட்டோபாத்தியாயா, ஏன் திருமதி செலீனா N.ஆ பெரேரா என அத்தனை இந்தியப் போர்வீரர்களும் இலங்கைக்கு இறக்கப் பட்டனர். போராட்டம் நடந்தது  காந்திஜியை இலங்கைக்கு வரப்பண்ணியதே  பேரின்பநாயகமும், வாலிப காங்கிரசுமே. தனது சுற்றுப்பயணத்தின்போது முதல் முதலாக ’சுதந்திரம்’ என்ற பதத்தினைக் கேட்டதே யாழ்ப்பாணத்தில் தான் என காந்திஜி  கூறும் அளவினுக்கு  யாழ்ப்பாண வாலிப காங்கிரசின் குரல் உரத்து ஒலித்தது. இந்தியப் போர் வீரர்களின் தாக்குதல் ஏகாதிபத்தியத்திற்கு வயிற்றினைக் கலக்கியது. நீதிமன்றம் வரை அவர்களை இழுத்துச் சென்றது. கொழும்பு நோக்கிப் படை நகர்ந்தது: 1931ஆம் ஆண்டு வாலிப காங்கிரசின் சரித்திரத்திலேயே ஒரு திருப்புமுனையாக அமைந்தது. வெள்ளைக் கார அரசு இலங்கை மக்களுக்கு டொனமூர் அரசியல் சாசனம் என்ற பிச்சையை வழங்கிற்று. அந்த ஆண்டினிலே ஒறேற்றர் அவர்கள் தான் வாலிப காங்கிரசின் செய லாளராகப் பணியாற்றினார். வருடாந்த மகாநாடு நடைபெற்றது கமலாதேவி சட்டோபாத்தியாயா சிறப்புப் பிரதிநிதியாக இந்தியாவிலிருந்து வந்திருந்தார். டொனமூர் குழுவின் அறிக்கை இலங்கைக்குப் பூரண சுதந்திரத்தை அளிக்கவில்லை எனவே வாலிப காங்கிரஸ் அதனை நிராகரிக்கிறது என்பது  கூட்டத்தின் ஏகோபித்த முடிவாக இருந்தது. ஆகவே இதனை நிலைநிறுத்தும் வண்ணமாக வரவுள்ள சட்டசபைத் தேர்தலை பகிஸ்கரிப்பது என்பது ஏகமனதான தீர்மானமாக அங்கீகரிக்கப்பட்டது. சட்டசபைத் தேர்தலில் போட்டியிடவுள்ள வேட்பாளர்களிடம் நேரடியாகவே சென்று தேர்தலைப் புறக்கணிக்குமாறு வேண்டுகோள் விடுவது என வாலிபர் காங்கிரஸ் தீர்மானித்தது. வட மாகாணத்தில் அப்போது ஐந்து தேர்தல் தொகுதிகள் இருந்தன. அதில் மன்னார்-வவுனியா ஒரு தொகுதி. ஏனைய நான்கு தொகுதிகளிலும் போட்டியிட முன்வந்த வேட்பாளர்கள் வாலிபகாங்கிரஸ் வேண்டுகோளுக்குச் செவி சாய்த்து தமது வேட்புமனுக்களை வாபஸ் பெற்றனர். அப்போது இங்கிலாந்தில் சட்டம்  பயின்றபின்னர் இலங்கை வந்து தனது சட்டத் தொழிலில் நிறையவே சம்பாரித்த திரு. ஜி.ஜி. பொன்னமபலம் அவர்கள் வவுனியாவில் குடியிருந்தார். அவர் அத்தொகுதிக்கு வேட்பு மனு தாக்கல் செய்திருந்தார். வாலிப காங்கிரஸ் தொண்டர்கள் அவரிடம் சென்று தேர்தலைப் புறக்கணிக்குமர்று இறைஞ்சினர். மன்னாரில்  வசிக்கும் திரு ஆனந்தன் என்பவரும் வேட்புமனு தாக்கல் செய்திருந்தார். அவர் புறக்கணித்தால் தானும் செய்வதாகத் திரு பொன்னம்பலம் கூறினார். தொண்டர்கள் ஆனந்தனிடம் சென்று புறக்கணிக்குமர்று கேட்டபோது அவர் அந்த வேண்டுகோளுக்குச் செவி சாய்க்க மறுத்துவிட்டார். எனவே திரு. பொன்னம்பலமும் விலக மறுத்துவிட்டார். இதற்காக வாலிபர் காங்கிரஸ் பொன்னம் பலத்தினை வெறுத்து ஒதுக்கவில்லை. மாறாக அதன் தொண்டர்கள் அத்தேர்தலில் பொன்னம்பலத்தினை வெற்றி பெற வைப்பதற்காகக் கடுமையாக உழைத்தனர். ஆனாலும் பொன்னம்பலம் தோல்வியடைந்தார்.

 வவுனியாவைத் தவிர வடபகுதியில் தேர்தல் நடைபெறவேயில்லை. வாலிபகாங்கிரசின் பகிஸ்கார முயற்சிக்கு அமோக வெற்றி. இலங்கை வரலாற்றிலே முதல் முதலாக நடந்த தேர்தல் பகிஸ்கரிப்பின் வெற்றி தென்னிலங்கையையும் ஆர்ப்பரிக்கச் செய்தது யாழ்ப்பாண வாலிபர் காங்கிரஸ் இலங்கை வாலிபர் காங்கிரசாவதற்கான ஏற்பாடுகள் நடந்தன. பின்நாளில் ஆ.நு.க என்ற அமைப்பின் நிறுவனரும் கொடூர வகுப்புவாதியுமான பிலிப் குணவர்த்தனா அப்போது இலண்டனில் இருந்தார். அவர் பத்திரிகைகளுக்கு ஒரு கடிதம் வரைந்தீருந்தார். அதன் சாரம். ‘கடந்த சில வருடங்களாக இலங்கையிலே அரசியல்  சாதுரியத்தினைக் காண்பிக்கின்ற ஒரேயொரு அமைப்பு யாழ்ப்பாண வாலிபர் காங்கிரசே. பிரிட்டிஸ் ஏகாதிபத்தியத்தில் இருந்து உடனடியாகவும் முழுமையானதுமான சுதந்திரத்திற்காகப் போராடும் வண்ணம் அவர்கள் தமது தலைவர்களை நிர்ப் பந்தித்துள்ளனர். எமது சிங்கள நண்பர்கள் இதனை விளங்கி அவர்களைப் பின் பற்றுவார்களா? ஒரு மிகப் பெரிய போராட்டம் எம்மை எதிர்நோக்கி உள்ளது. அதன் தொடக்கமே தான் இந்த தேர்தல் புறக்கணிப்பாகும்.’

 1931 மே மாதம் அகில இலங்கை வாலிப காங்கிரஸ் வெள்ளவத்தையிலே அங்குரார்ப்பணம் செய்யப்பட்டது. யாழ்ப் பாணத்திலிருந்தும் பெரும் தொகையான பிரிதிநிதிகள் சென்றிருந்தனர். அதன் செயலாளராக வலன்ரைன் பெரேரா அவர்கள் தெரிவு செய்யப்பட்டார். பண்டிதர் ஜெவஹர்லால் நேருவும் சமுகமளித்திருந்தார் அட்டகாசமாக ஆரம்பமானது. அத்துடன் அதன் கதையும் முடிந்தது. ஏன் இலாப நட்டக் கணக்குப் பார்த்தார்கள்: இரண்டு வருடங்கள் ஓடின. புதவிக்காக பச்சோந்தியாகும் கூட்டமொன்று  பகிஷ்கரிப்பின் இலாப நட்டக் கணக்குப் பார்க்கத் தொடங்கியது பகிஷ்கரிப்பால் தமிழ் மக்கள் பெரும் இழப்பினுக்கு ஆளாகியுள்ளனர் என உக்கிரமமாகப் பிரச்சாரம் நடந்தது. இதனை முன்னின்று நடத்தியவர்கள் யாராயிருக்கலாம் என நான் சொல்லத் தேவையில்லை. ஆம். திரு.ஜி.ஜி பொன்னம் பலமே தான். பகிஸ்கரிப்பு நடந்த பகுதிகளிலே பகிஸ்கரிப்பினை வாபஸ் பெற்று மீண்டும்  தேர்தல் வைக்க வேண்டும் என்;ற கோரிக்கையும் அவர்கள் சார்பாக பிரேரிக்கப் பட்டது.

வாலிபர் காங்கிரஸ் அதனை எதிர்த்தே நின்றது. அரசு இவர்கள் பக்கம் நிற்குமா? 1934ல் தேர்தல் மீண்டும் நடந்தது பொன்னம்பலம் சட்டசபைக்குள் புகுந்தார். இம்முறை பருத்தித்துறையின் பிரதிநிதியாக. மகுடம் ட்டினார் தமிழர் தலைவராக. தமிழ் காங்கிரஸ் உதயம் வடக்கே. அதே சமயம் இலங்கை வாலிப காங்கிரசின் அடிப்படைப் கொள்கைகளுடன் இலங்கை சமசமாஜக் கட்சி தெற்கே 1935ல் உதயமானது. வாலிப காங்கிரசிலிருந்து சிலர் அங்கே பாய்ந்தனர். சிலர் இங்கே பாய்ந்தனர்.. வேறுசிலர் போதுமடா சாமி என ஒதுங்கிக் கொண்டனர். பின் ஒரு சந்தர்ப்பத்திலே ஹண்டி அவர்களும், ஒறேற்றர் அவ்களும் பங்குபற்றிய கூட்டமொன்றிலே ளு.று.சு.னு பண்டாரநாயக்கா வாலிபகாங்கிரன்  இனத்துவேச நோக்கமே சட்டசபைத் தேர்தலைப் புறக்கணிப்பதற்குக் காரணமானது என நாக் கூசாமல் கூறிய பொழுது ஹண்டி அவர்கள் அதனைத் தீவிரமாக எதிர்க்க வேண்டி வந்துவிட்டது.

 வழக்கு மன்றம் ஏறிற்று வாலிபர் காங் கிரஸ் 1942ஆம் ஆண்டுதான் வாலிபர் காங்கிரஸ் நடத்திய கடைசி மகாநாடு என எண்ணுகிறேன். இது தொல்புரம் வடக்கம்பரை அம்மன்கோயில் வீதியில் நடைபெற்றது. இரண்டாம் உலகப் போர் உக்கிரமமாக நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்தகாலம். காலாநிதி N.ஆ பெரேராவின் மனைவியார் செலீனா பெரேரா இந்தியாவில் வசித்துக் கொண்டிருந்தார். அவர் சிறப்புப் பேச்சாளராக மகாநாட்டினில் பங்கு பற்றினார். தனது உரையினிலே, ‘வெள்ளைக்காரரை இலங்கையை விட்டே விரட்டியடிக்க வேண்டும்; என வெகு உக்கிரமாகப் பேசினார். அதன் விளைவு இராஜத்துரோகக் குற்றம் சாட்டப்பட்டு அவர் மேல் மல்லாகம் நீதிமன்றத்தில் வழக்குப் பதிவு செய்யப் பட்டது. பின்னர் ஒருபடியாக அந்த வழக்குத் தள்ளப்பட்டது.

யுத்தகளம் 2. முதல் கட்டப் போர் யாழ்ப் பாணக் கல்லூரியில் சிறுபான்மை இனத்தினைச் சேர்ந்த ( அப்போதைய பெயர்: தாழ்த்தப்பட்ட இனம்) ஒரு மாணவனைக் கல்வி கற்பதற்காக பிக்னெல் பாதிரியார் சேர்த்துக் கொண்டார். வகுப்பில் இருந்த அத்தனை உயர்சாதி மாணவருக்கும் வந்த தேகோபம். வேளி நடப்புச் செய்தனர். போனால் போங்கள் நான் தனி ஒருவனுக்குத் தனி ஒருவனாகக் கல்வி புகட்டுவேன் என்றார் பிக்னெல் பாதிரியார். இல்லை கவலையுறாதீர்கள் நானும் உங்களுடன் நிற்கிறேன் என்றார் ஹண்டி. அங்கே கண்ட வெற்றி மேலும் பல கல்லூரிகளைச் சிறுபான்மை மக்களுக்காகத் திறந்து விட வைத்தது என்றாலும் முழுமையான வெற்றி பெற மேலும் அரை நூற்றாண்டு எடுத்தது.

 அடுத்தகட்டம்: வாலிபகாங்கிரஸ் வருடாவருடம் பெரிய விழா எடுத்தது. ஆரம்பத்தில் கீரிமலை மடம் அதற்கான இடவசதி செய்து கொடுத்தது. ஆனால் காங்கிரசின் நடவடிக்கைகள் மட நிர்வாகத்திற்கு அத்தனை ஜீரணிக்கக்கூடியதாக அமையவில்லை. காரணம்? சாதி ஒழிப்பு என அது குரலெடுப்பதும் சமபந்தி போசனம் என அது செயல்படுத்துவதும் நிர்வாகத்தின் காதுக்கும் கண்ணுக்கும் நல்ல சகுனங்களாக அமையத் தவறின. அதேசமயம், இந்து சமயத்தையும், வர்ணமாசிரமத்தையும் காப்பதற்கெனக் கங்கணம் கட்டியபடி ஒரு ‘வேதாகம சைவ சித்தாந்த சங்கம்’ ஒன்று தோன்றியது. அதன் தலைவர் வேறு யாருமில்லை. சேர் பொன் இராமநாதன் அவர்களே. ஆகவே வேதாகம சங்கத்தினரின் வற்புறுத்தலுக்கு மடம் மண்டியிடுவதைத் தவிர வேறு வழியிருக்கவில்லை. வருடாந்தக் கூட்டங்கள். நடத்த வாலிபர் காங்கிரஸ் வேறு இடங்கள் பார்க்க வேண்டிய அவசியம் ஏற்பட்டது. வசதியான இடம் கிடைக்கவில்லை. கிடைத்த இடங்களில் வசதியை ஏற்படுத்தியது. விசாலமான ஓலைக்கொட்டகைகள் போட்டு விழாக்களை எடுத்தது. அது கூடப் பொறுக்கவில்லை சங்கத்தின் அன்பர்களுக்கு. அன லுக்கு இரையாக்கினர் கொட்டில்களை. வேறு இடங்களில் மாற்று வசதி செய்தனர் சமபந்திபோசனமா  எங்கே. பார்க்கலாம் உட்கார விட்டால் தானே சமபந்தி என் கல்லெறிந்து கூட்டத்தைக் கலைத்தனர். போகட்டும், சமனாக நின்றாவது உண்போமே என்று  தண்ணீர் குடிப்பதற்காகக் கிணற்றடிக்குப் போனால் அங்கே  அரவங்கள் மிதந்தன, அடித்துப் போட்டவர்கள் புண்ணியத்தால் பாவம் பாம்புகள். சமபந்திக்காக உயிர்த்தியாகம் செய்தவற்றின் பட்டியலில் அவைகளையும் சேர்க்க வேண்டியதாயிற்று. இதை எல்லாம் யார் செய்தார்கள்? ‘பாவம் செய்யாதே மனமே நாளை கோபம் கொண்டே யமன் கொண்டோடிப் போவான்’ என நீதி போதிக்கும் வேதாகம சைவ சித்தாந்த சபையினர். மேலும் ஒரு முயற்சி: ஹண்டியின் அழைப் பின் பேரில் மகாத்மா காந்திஜி வந்தார். அவர் பேசுவதாக பருத்தித்துறையின் அல்வாயில் ஒரு கூட்டம். மண்டபம் ஒன்றில் நடந்தது. ஆனால் மண்டபத்தினுள் சிறுபான்மை இனத்தவர் வருவதற்குத் தடை விதித்தனர். இதை அறிந்த காந்திஜி தான் கூட்டத்திற்கே வரப் போவதில்லை என முரண்டு பிடித்தார். வேறுவழியில்லாமல் அச்சமூகத்தவரை மண்டபத்தில் விடச் சம்மதித்தனர். ஆனால் அங்கேயும் இட ஒதுக்கீடு நடந்தது. அவர்கள் விறாந்தையில் மாத்திரம் உட்காரலாம் என்ற நிபந்தனை.

 யுத்தகளம் 3: சுவாமி விபுலானந்தர் யாழ்ப்பாணத்தில் விஞ்ஞான ஆசிரியராகவும்  பின்னர் மானிப்பாய் இந்துக்ககல்லூரியின் அதிபராகவும் கடமையாற்றியவர். பாரதியின் தேசபக்திப் பாடல்களையும்  புதுமைக் கவிதைகளையும் யாழ்ப்பாணத்தில்  பெரும்அளவில்  பரப்பிய பெருமை சுவாமி விபுலானந்தரையும் வாலிப காங்கிரசினையுமே சாரும். யாழ்ப்பாண வாலிபர் காங்கிரஸ் பாடசாலைப் பிள்ளைகளுக்கு தாய்மொழி  மூலமாகவே கல்வி புகட்ட வேண்டும் என்பதில் மிகத் தீவிரமாக இருந்தது. வாலிப காங்கிரஸின் தூண்களாக இரந்தவர்கள் முக்கியமாகக் கல்வியாளர்கள், மற்றும் ஆசிரியர்களே. ஆகவே இக்கொள்கையினை அகில இலங்கை ஆசிரியர் சம்மேளக் கூட்டங்களில் அவர்கள் வற்புறுத்தத் தவறியதில்லை.மாறாக, தென்னகத்தில் உள்ள கல்வியாளர் களில் பெரும்பாலோர் இதற்கு நேர்மாறன கருத்துடையவர்களாகவே இருந்தனர். இதன் விளைவாக யுஇஊ.ரு.வு என அழைக்கப் படும் ஆசிரியர் சம்மேளத்தின் தலைமைப் பதவிக்குப் போட்டியிட்ட ஹண்டி அவர் கள் தோல்வியைத் தழுவவேண்டிய துர்ப்பாக்கியம் ஏற்பட்டது. தனிச்சிங்களச் சட்டம் வந்ததிற்குக்கூட  ஹண்டியும் அவரது இளைஞர் காங்கிரசும் தான் காரணமாக அமைந்தது எனச் சிங்களப் பேராசிரியர் ஒருவரும் பாராளுமன்ன உறுப்பினர் ஒருவரும் திரு யுஇநு தம்பர் அவர்களுக்கு ஒரு சமயம்  கூறினாராம். அது வேடிக்கையாகக் கூறப் பட்டதோ அல்லது வினயமாகக் கூறப்பட்டதோ தெரியவில்லை. அவரது கருத்துப்படி தாய்மொழிக் கல்வி என்ற இளைஞர் காங்கிரஸ் ஒலித்தமையே சிங்களப் பேரினவாதிகளுக்குத் தனிச் சிங்களம் என்ற எண்ணத்தினைக் கொடுத்திருக்கலாம்.

 சம்பவாமி யுகே யுகே: 1942 நாடு, மக்கள், மொழி என்ற உணர்வு போனது ‘நான், நான், நான்’ என்ற கூச்சல் எழுந்தது. வாலிப காங்கிரஸ் மாய்ந்தது. ஒரு தேசம் ஒரு சாதி என்ற உணர்வு  மறைந்தது. வேறெரு காங்கிரஸ் பிறந்தது. தேசியம் பேசிய தென்புலத்தார் இனவாதம் பேசினர் வடபுலத்தார் பிரிவினைவாதம் பேசினர் எல்லாமே போனது. இன்றுவரை மீளவில்லை.

Advertisements
 

யாழ்ப்பாணியின் சோக வாக்குமூலம் – இளங்கோ March 25, 2010

அவளைக் காணவில்லை என்று தெரிந்தபோது நான் பெரிதாக முதலில் எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. வகுப்பு முடிந்தவுடன் வழமையாகச் சந்திக்கும் இடத்தில் அவள் இல்லாதபோது வேறெதனும் வேலையாகப் போயிருப்பாள் -தாமதமாக வரலாம்- என்று காத்துக்கொண்டிருக்கத் தொடங்கினேன். கோடை காலத்தில் இந்த வளாகத்தைச் சுற்றி ஓடும் நதியிற்கு அதிக வனப்பு வந்துவிடுகின்றது. படிக்கும் நாங்கள் பல்வேறு தாய்மொழிகளைப் பேசிக்கொண்டு திரிவதுபோல நதியும் கலகலப்பாகப் பலமொழிகளைப் பேசிக்கொண்டு நகர்வது போலப்பட்டது.
இயற்கைச் சூழலை இரசிக்கத்தொடங்கியதில் நான் எதற்காய் இங்கு வந்து காத்துக்கொண்டிருக்கின்றேன் என்பதும் மறந்துபோய்விட்டது. ஒருக்காய் முறிகண்டிப்பக்கம் போய் தலையைக் காட்டிவிட்டு வரலாம் என்றாலும், இவள் அதற்குள் வந்துவிட்டாள் என்றால் பெரும் பிரச்சினையாகிவிடும். ‘ஏன் அந்தப் பக்கம் போனாய்’ என்று அவள் எழுப்பும் கேள்வியோடு புகையைத் தொடங்கும் சண்டையின் பெருநெருப்பை, மூன்று கிலோமீற்றர் தூரத்திலிருக்கும் கனேடிய பிரதமர் வாசல்தலத்தால் கூட தீர்த்துவைக்க முடியாது. கனடாவில், அதுவும் அதன் தலைநகரில் முறிகண்டி எப்படி வந்தது என்று நீங்கள் உங்கள் மூளையைத் திருகு திருகென்று திருகவும்கூடும்.. முறிகண்டி மட்டுமில்லை, கன்னியர் மடம், வழுக்கையாறு என்பதெல்லாம் கூட எங்கள் வளாகத்தில் இருக்கின்றன. முறிகண்டி என்பது நீங்கள் எங்கள் வளாகத்தின் சுரங்கப்பாதைக்குள்ளால் நடந்துபோனால் வருகின்ற ஒரு முச்சந்திப் பிரதேசமாகும். முச்சந்தியில் ஒருபுறம் கோப்பிக்கடையும், இன்னொரு பக்கம் Barம் இருக்கும். வளாகத்துக்கு வருகின்ற போகின்ற பெண்கள் ஏதேனும் ஒரு வகுப்புக்காகவேனும் அந்த முச்சந்தியைக் கடந்துபோய்க் கொண்டிருப்பார்கள் என்பதால் அது ஒரு கேந்திர முக்கியத்துவம் வாய்ந்த இடமாய் மாறிவிட்டது. எனக்கென்னவோ இந்தப் பொடிச்சிகள், தாங்கள் அன்றன்றைக்கு செய்கின்ற அலங்காரத்தைப் பெடியங்களுக்குக் காட்சிப்படுத்தி பாராட்டைப் பெறுவதற்காய்த்தான் அடிக்கடி முறிகண்டிப் பக்கமாய் நடைபவனி செய்கின்றார்களோ என்கின்ற ஒரு சந்தேகமும் உண்டு. அத்தோடு பக்கத்திலை ஒரு பாரும் இருக்க அதுக்குள்ளை தாகந் தீர்க்க, இங்காலை கண்ணுக்கு குளிர்ச்சிக்கென இரவு ஒன்பது பத்து மணிவரை சனம் நிறையப் புழங்கிக்கொண்டிருக்கிற இடமாய்தான் முறிகண்டியிருக்கும். இப்படி வெளியிலை வெயிலுக்குள்ளை நிண்டு எனக்கும் ஒரே தாகமாய்தானிருக்கிறது, முறிகண்டிச் சந்திக்குப் போய் வாயைக் கொஞ்சம் நனைச்சுட்டு வந்திடலாம் என்றால் இவளொருத்தி வருவதாய்ச் சொன்னது நினைவுக்குள் வந்து பயமுறுத்துகிறது

ஒருமுறை இப்படித்தான் முதலாம் ஆண்டு பெட்டையொருத்திக்கு ஒற்றை ரோஸ் கொடுத்து காதலைச் சொல்ல நண்பரொருவன் முறிகண்டியில் காத்துக்கொண்டிருந்தான். அவனும் ரிப்ரொப்பாய் வெளிக்கிட்டு, ரென்சனைக் குறைக்க கொஞ்சம் ‘வாசித்து’விட்டு சுதியாய்த்தான் நின்றான். அந்தப் பெட்டை வருகின்ற நேரமளவில் ஒற்றை ரோஸை எங்கள் கையில் தந்துவிட்டு, தன்ரை ரென்சனைக்குறைக்க பாத்ரூம் போய்விட்டு வந்திருந்தான். பெட்டை முறிகண்டியைக் கடக்கையில் ‘உங்களோடு கொஞ்சம் கதைக்கவேண்டும்’ என்று ஒர் ஓரத்தில் கூப்பிட்டு அந்தமாதிரி ரொமாண்டிக்காய் முழங்காலிட்டு I love you என்றபடி ஒற்றை ரோஸைக் கொடுத்தான். அந்தப் பெட்டைக்கு கொஞ்சம் அதிர்ச்சி என்றாலும், இப்படி ஒருத்தன் ரொமாண்டிக்காய் இருக்கின்றானே என்பதில் ஒரு நெகிழ்ச்சி வர ரோஸையும் வாங்கிவிட்டாள். ஆனால் ரோஸை அவள் முகர்ந்து பார்த்ததில்தான் எல்லாப் பிரச்சினையும் தொடங்கியது. ‘You bloody drinker, அவ்வப்போது நீ குடிக்கிறதென்றால் கூட பரவாயில்லை, அதற்காய் ப்ரபோஸ் பண்ணுகிற கேர்ளிற்குத் தருகிற ரோஸைக் கூட குடிக்க வைத்துத் தந்திருக்கிறாயே, உன்னையெல்லாம் நம்பி நான் எப்படிக் காதலிக்க முடியும்’ என்று நல்லாய்த் திட்டிவிட்டு ரோஸையும் குப்பைத்தொட்டிக்குள் எறிந்துவிட்டு அவள் மறைந்துவிட்டாள். நணபனுக்கோ என்ன நடந்ததென்று பெருந்திகைப்பாக இருந்தது. நாங்கள்தான் கொடுப்புக்குள் நமுட்டுச் சிரிப்பு சிரித்துக் கொண்டிருந்தோம். கையில் கொஞ்ச நேரம் வைத்திருக்கச் சொன்ன ரோஸை பியர் பிச்சருக்குள் அமிழ்த்தி எடுத்தது நாங்கள்தான்.. பெட்டை முறிகண்டிக்கு வாற ரென்சனிலை நண்பனால் ரோஸிலிருந்த வந்த ‘நறுமணம்’ ஒன்றையும் இனம்பிரித்தறிய முடியவில்லை.

இங்கே முன்னே ஒடிக்கொண்டிருக்கிற ரீடோ ஆற்றுக்கு நாங்கள் இட்டபெயர்தான் வழுக்கையாறு. ஆறே இல்லாத யாழ்ப்பாணத்திலை மழை நிறையப் பெய்து வெள்ளவாய்க்காலுக்குள்ளாலை நீரோடும்போது அது வழுக்கையாறாக மாறிவிடுவதுண்டு. நானொரு அசல் தமிழன். என்ன தான் ஆயிரக்கணக்கான மைல்கள் தாண்டி கனடாவுக்கு வந்தாலும் எங்கடை ஊர்களை மறக்கக்கூடாதுதான். சிலவேளை என்ரை பெட்டை வாய் தவறி ரீடோ ஆற்றுப்பக்கமாய்ச் சந்திப்போம் என்றாலும், நான் ‘வழுக்கையாறு என்று சொல்லும்’ என்று திருத்த ஒருபோதும் மறப்பதேயில்லை. ஈழத்தில் பாளியாறு பதவியா ஆறு, மகாவலியாறு என்று எத்தனையோ ஆறுகளிருக்க இப்படியொரு போலி ஆற்றின் பெயரைத் தேர்ந்தெடுத்ததுதான் ஒரு யாழ்ப்பாணிக்குரிய சாமர்த்தியம்.

2.
இவளை ஏன் இன்னமும் காணவில்லை. வழுக்கையாற்றடிக்கு வந்தே கிட்டத்தட்ட ஒரு மணித்தியாலத்திற்கு மேலே ஆகிவிட்டது. இதற்கிடையில் நாலைந்து முறை அவளை செல்போனில் அழைத்தும் பார்த்துவிட்டேன், ஒரு பதிலையும் காணவில்லை. காதலுக்காய் தமிழ்ப்படங்களில் வருகின்ற கதாநாயகன்கள் போல என்னால் இனியும் காத்துக்கொண்டிருக்க முடியாது. அவர்களுக்காவது காதலி வந்துவிட்டதன்பிறகு கொஞ்சம் கோபித்து, கொஞ்சம் செல்லம் கொஞ்சி, பிறகு ஏதாவது வெளிநாடொன்றுக்குப் பறந்து டுயட் ஆடவாது முடிகின்றது. எனக்கு இஃதொன்றும் நிகழப்போவதில்லை. இப்படி நீண்டநேரக் காத்திருப்பதாலேயே ஒரு கடுப்பு வந்துவிட்டிருக்கும். இவள் வந்தவுடனே அது எள்ளும் கொள்ளுமாய் வெடிப்பதாய்த்தான் முடியும். பிறகு சண்டை, கண்ணீர், கெஞ்சல், ஆற்றுப்படுத்தல் என ஒருவாரம் இருவரும் மன உளைச்சல்களோடுதான் இருக்கவேண்டியிருக்கும். எதற்கு இந்த வீண் பொல்லாப்பு. ‘என்னால் இனியும் காத்திருக்கமுடியாது நான் வீட்டை போகின்றேன்’ என்றொரு ரெக்ஸ் மெஸேஜ் அனுப்பிவிட்டுப் போகவேண்டியதுதான்.

இப்போது இரவு எட்டு மணியாகிறது. மத்தியானம் இவளைச் சந்திக்காமல் வீட்டை வந்து நன்கு நித்திரை கொண்டு எழும்பியாகியும் விட்டாச்சு. ஒருமுறை அவளை செல்போனில் அலைத்துப் பார்ப்போம்…. மத்தியானம் காத்திருந்த சலிப்பைக் கொஞ்சமாகவேனும் காட்டாமல், காதலில் உருகி எப்படிக் கதைப்பது என்று ஒருமுறை எனக்குள் ஒத்திகை செய்துகொண்டேன். காதலிக்கும்போது எப்போதும் மிகவும் கஷ்டப்பட்டு நல்ல பக்கங்களை மட்டுமே காட்டவேண்டும் என்று எங்கையோ வாசித்தது இந்தச் சூழலுக்கு எவ்வளவு பொருந்துகிறது பாருங்கள். ஏன் இவள் தொலைபேசியை எடுக்கிறாளில்லை. என்ன நடந்தது இவளுக்கு? சிலவேளை என்னை வெட்டிவிட்டு வேறு யாரைவது பிடித்துவிட்டாளா? சீ…ஏன் என்னைப் போலவே அவளையும் நினைக்கிறேன். வேறு ஒருத்தனைப் பிடிக்கவேண்டியிருந்தால் இந்த இரண்டு வருசத்துக்குள்ளையே எத்தனையோ சந்தர்ப்பம் அவளுக்கு வாய்த்திருக்கும். அதையெல்லாம் மறுத்தபடிதானே என்னோடு இருந்தவள். அப்படியேதும் நடந்திருக்காது. அப்ப ஏன் இப்ப தொலைபேசியை எடுக்கிறாளில்லை. சரி எதற்கும் அவளின் அறைத்தோழிக்கு அழைத்துப் பார்க்கவேண்டியதுதான். ‘என்ன அவள் காலமை வளாகத்து வெளிக்கிட்டதற்குப் பிறகு இன்னும் அறைக்கு வரவில்லையா?’ எங்கை போய் இவள் தொலைந்துவிட்டாள். இதற்கு முன் இப்படியேதும் நிகழ்ந்து இல்லையே. வேறெங்காவது இப்படி போவதாய் இருந்தால் கூட தொலைபேசியில் அழைத்தோ, ஈமெயிலிலோ அல்லது ரெக்ஸ் மெஸேஜ் செய்துவிட்டோதானே போகின்றவள். என்னவாயிற்று இவளுக்கு.

இவளுக்கு இங்கை இரண்டு அண்ணாமார் இருக்கினம். ஒருத்தர் பக்கத்திலை இருக்கிற மற்ற யூனிவ(ர்)சிற்றியில் படிக்கிறார். மற்றவர் படித்துமுடித்துவிட்டு ஜேடிஎஸ்சில்தான் வேலை செய்கின்றார். இவளுடைய அண்ணன்மாருக்கு எங்கடை விசயம் சாடைமாடையாய்த் தெரியும். இவளென்னைக் காதலித்துக்கொண்டிருப்பது அவர்களுக்கு அவ்வளவு விருப்பமில்லை என்பதும் எனக்கு நன்கு தெரியும். இப்பத்தையான் நிலைமையில் கவுரவம் அது இதென்டு ஒன்றையும் பார்த்துக்கொண்டிருக்க முடியாது. சிலவேளை அவர்களோடுதான் இவள் நிற்கிறாளோ தெரியாது. ஒருக்காய் அவர்களுக்கும் அழைத்துப் பார்க்க்கவேண்டியதுதான். என்னது அங்கையும் இவள் போகவில்லையா?

3.
நள்ளிரவு பன்னிரெண்டும் ஆகிவிட்டது. இனி இப்படியே வீட்டிலிருந்து சும்மா பார்த்துக்கொண்டிருக்கமுடியாது. இவளுடைய அண்ணன்மார் இருவரும் என்ரை அப்பார்ட்மெண்டிற்கும் வந்துவிட்டினம். இவளுக்குத் தெரிந்தவர் எல்லோரையும் விசாரித்தாயிற்று. எனக்கு ஒரே பயமாய்க் கிடக்கிறது. எல்லாச் சுதந்திரமும் இருக்கிறதென்று பீத்திக்கொள்கின்ற கனடாவில் எல்லாவற்றையும் செய்வதற்கான சுதந்திரமும் இருக்கிறது என்பதையும் மறந்துவிடமுடியாது. இவளுக்கு ஏதாவது நடந்திருக்குமோ என்று வருகின்ற எண்ணத்தை இலையான் கலைக்கிற மாதிரி துரத்திக்கொண்டேயிருந்தேன். ‘இனியும் இப்படியே வாளாவிருக்க முடியாது, வாருங்கள் போவோம்’ என்று இவளுடைய அண்ணன்மாரையும் அழைத்துக்கொண்டு பொலிஸில் புகார் கொடுக்க வெளிக்கிட்டோம்.

பொலிஸ்காரன்கள், ஒன்றும் நடந்திருக்காது, தாங்களும் தேடுகிறோம், யாருடைய வீட்டிலையாவது போய் நிற்கக்கூடும், நாளைக்கு வந்திருவா என்று சொல்லுறாங்கள். எங்கடை தமிழ்ச்சமூகத்திற்குள்ளை குடும்பங்களுக்குள் ஏதாவது பிணக்குப்பட்டு, மனுசிமார்கள் கோபத்தில் சொல்லாமல் கொள்ளாமல் யாருடைய வீட்டிலையாவது போய் இரவில் நின்றுவிட்டு, காலமைகளில் ‘கல்லானாலும் கணவன் புல்லானாலும் புருசன்’ என்ற தத்துவ ஞானம் கிடைத்து கணவன்மாரோடு போய்ச் சேர்ந்துவிடுவதுண்டு. இவ்வாறான சம்பவங்களிலும் சிலவேளைகளில் மனுசன்மார் மனுசியைக் காணவில்லை என்று மனுக்கொடுப்பதுண்டு. இப்படிப் புகார் கொடுப்பது, உண்மையில் மனுசி காணவில்லை என்பதால் வந்த அக்கறையாலையா அல்லது நாளை மனுசிக்கு ஏதும் நடந்தால் பொலிஸ் தன்னைச் சந்தேகத்தில் பிடித்துவிடக்கூடும் என்ற முன் எச்சரிக்கையாலையா என்பது புகார் கொடுக்கும் மனுசன்மார்களின் மனதைப் பொறுத்து வேறுபடக்கூடியது. இவ்வாறான காரணங்களால் இந்தப் பொலிஸ்காரன்கள் உண்மையான அக்கறையோடு இவளைத் தேடுவான்களோ என்பதிலும் எனக்கு ஐமிச்சம் இருந்தது.

அடுத்த நாள் மத்தியானம் போல வளாகத்திற்கு பொலிஸ் வந்து இவளைப் பற்றிய விபரங்களை இவளின் நண்பர்கள், பேராசிரியர்களிடம் விசாரித்தபோது பல்கலைக்கழகம் முழுதும் இவளைக் காணவில்லை என்ற செய்தி பரவிவிட்டது. அத்தோடு இவள் காணாமற்போனது வளாகச் சுற்றாடலுக்குள்தான் என்பதை இவளது அறைத்தோழியும் தெளிவாகச் சொல்லியிருக்கிறாள். எனென்றால் நேற்றுக் காலை இவர்கள் இரண்டு பேரும் சேர்ந்துதான் அறையிலிருந்து வகுப்புக்களுக்காய் வெளிக்கிட்டிருக்கினம். இவள் காணாமற் போயிருந்தது வளாகத்திற்குள் என்பதால் பல்கலைக்கழக நிர்வாகத்திற்கும் பெரும் பிரச்சினையாகிவிட்டது. என்னிடம், நண்பர்களும் பொலிஸும் அடிக்கடி வந்து விசாரித்துக்கொண்டிருந்தார்கள். எங்களுக்குள்ளை ஏதாவது பிரச்சினைப்பட்டுத்தான் அவள் காணாமற்போய்விட்டாளா என்று தொடக்கத்தில் பொலிஸுக்கு என்னிலை ஒரு சந்தேகமிருந்தது. நான் தான் ஏதோ இவளுக்குச் செய்துவிட்டு காணவில்லையென்று நாடகம் ஆடுகின்றேனோ என்று அவர்களுடைய வழமையான பொலிஸ் புத்தி சிந்தித்திருக்கின்றது. ஆனால் கிட்டத்தட்ட இவள் காணாமற்போயிருந்த நேரத்தில் நான் வகுப்பொன்றுக்குள் இருந்தது தெளிவாக நிரூபிக்கப்பட்டதால் வேறு யாரோதான் இவள் காணாமற்போனதற்கு காரணமாயிருக்கவேண்டுமெனப் பொலிசுக்கு பிறகு தெரிந்துவிட்டது. என்றாலும் என்னையும் எப்போது தாங்கள் தொடர்புகொண்டாலும் பொலிஸ் நிலையத்திற்கு வரவேண்டுமென அறிவுறுத்தியிருந்தார்கள்.

இவள் காணாமற்போய் மூன்றாவது நாளாகியும் விட்டது. இவளின் அண்ணன்மார் மற்றும் ரொரண்டோவிலிருந்த இவளது பெற்றோர் என எல்லோரும் ஒரேயிடத்தில்தான் நிற்கிறோம். எல்லோர் முகங்களிலும் சோகமும் சோர்வும் அப்பிக்கிடக்கிறது நானும் எனது மூளையைக் கசக்கி அவளின் நினைவின் மிடறுகளிலிருந்து அவள் தொலைந்துபோயிருக்கக்கூடிய இடங்களைப் பற்றி வடிகட்டிக்கொண்டிருக்கின்றேன். இப்போதுதான் இந்த விடயமொன்று நினைவுக்கு வருகின்றது. இவள் சொல்லுவாள், மார்க்கமிலிருக்கிற மச்சான் முறையான ஒரு பெடியனுக்கு தான் உயர்கல்லூரியில் படித்துக்கொண்டிருக்கிற பொழுதிலிருந்தே தன்னில் விருப்பமென்று. அடிக்கடி தங்களின் பாடசாலைக்கு வந்து தன்னை ‘நேசியுமன் நேசியுமன்’ என்கின்ற அவனின் தொல்லை தாங்காது தன் அண்ணாமாரிடம் சொல்ல, அவர்கள் அவனைக் கூப்பிட்டு இதெல்லாம் சரியில்லையென எச்சரித்துவிட்டிருக்கின்றார்கள் என்று சொல்லியிருக்கிறாள். ஆனால் இப்ப இவள் வளாகம் வந்தன்பிறகு கூட, யாரிடமிருந்தோ தொலைபேசி எண்ணெடுத்து மச்சான் தன்னை நேசிக்கும்படி அவ்வப்போது வற்புறுத்திக்கொண்டிருப்பதாய் சொல்லியிருந்தாள். ‘நீரென்னை நேசித்துக் கொண்டிருப்பதாய் சொல்லவில்லையா’ என்று நான் அவளிடம் ஒருமுறை கேட்டபோது ‘அதையும் அந்த விசரனுக்குச் சொன்னனான். ஆனால் அவன் நீர் பொய்சொல்கின்றீர். நீரில்லாவிட்டால் உயிர் வாழவே மட்டானென உறுதியாய்க் குரலில் கூறினான்’ என்றாள். ‘இந்த நாசமாய்ப் போன தமிழ்ப்படங்களைப் பார்த்து பார்த்து இவங்கள் சரியாகக் கெட்டிட்டாங்கள், உருப்படவே மாட்டாங்கள்’ என்று ஓர் அறிவுஜீவியின் பாவனையில் நான் கூறியதும் எனக்கு நினைவுண்டுதான்.

4.
எதற்கும் ஒருக்காய் இவளின் இந்த மச்சானை விசாரித்துப் பார்த்தால் என்ன என்று இவளின் அண்ணாவிடம் சொன்னேன். தகவல் பொலிசுக்கும் தெரிவிக்கப்பட்டது. நாங்கள் அவனின் தொலைபேசி இலக்கத்தை அழைத்தபோது அவனும் எடுக்கிறானில்லை. அவனொரு வீட்டின் நிலவறையில் தான் வசித்துவந்தான். பொலிஸ் போய் வீட்டைத்தட்டியபோது அவன் திறக்கவில்லை என்றபோது பொலிசுக்கு சந்தேகம் வந்துவிட்டது. கதவை உடைத்துப் பார்த்தபோது, அங்கே இவளை அறைக்குள் பூட்டிவைத்திருந்தது தெரிந்தது. ஆம் நண்பர்களே, உங்களுக்கு நம்புவதற்குக் கடினமாயிருந்தாலும் காதலுக்காய் ஒரு கடத்தல்தான் கனடாவில் நிகழ்ந்திருந்தது. எங்கள் எல்லோருக்கும் அப்பாடா இவள் ஒரு பிரச்சினையுமில்லாமல் கிடைத்துவிட்டாள் என்பதில் பெரிய நிம்மதி. இப்போது இவளுக்கு மூன்று நாட்களுக்கு முன் என்ன நிகழ்ந்ததென்ற விடயம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் பனிக்கட்டியொன்று உருகியமாதிரித் தெரியத்தொடங்கிவிட்டது. இவள் அன்றைக்கு வகுப்பு முடிந்துவந்தபோது இந்த மச்சான்காரனும், அவனுடைய இரண்டு நண்பர்களும் காரில் காத்துக்கொண்டிருக்கின்றார்கள். இவளுக்கும் இவர்களைக் கண்டு பெரிய அதிர்ச்சி. ‘வாருங்கள் காருக்குள் இருந்து கதைக்கலாம்’ என்று இவளை கூட்டிக்கொண்டுபோய் அப்படியே மார்க்கத்திற்கு அவன்கள் கடத்திக்கொண்டு போய்விட்டார்கள். காதலிப்பது பிழையில்லைத்தான். . ஆனால் இப்படிக் கடத்திக்கொண்டு போய் தனியே வீட்டில் வைத்திருந்தால் இவளுக்குக் காதல் வந்துவிடும் என்றோ அல்லது இவளை அவனுக்கு கலியாணஞ் செய்துவைத்துவிடுவார்கள் என்றோ ஒரு தமிழ்ப்படத்துக்கு நிகராய் அவன் யோசித்ததுதான் பெரும் சிக்கலுக்கு வழிவகுத்துவிட்டது.

ஒன்றரை மணித்தியாலம் ஓடக்கூடிய ஓர் ஆங்கிலத் திரில்லர் மாதிரி இந்த மூன்று நாட்களில் நடந்த இவளின் கதை இருந்தாலும், பிறகுதான் எனக்கும் இவளுக்கும் இடையில் எல்லாம் புகையத் தொடங்கின.. இப்படி மூன்று நாட்கள் ஒரு பெடியனின் வீட்டில் வைக்கப்பட்டவள் பற்றி உறவுகளும் சமுகமும் ‘என்ன கதைக்கும்’ என்பது புரியக்கூடியதாக இருந்தாலும், என்னுடைய நெருங்கிய நண்பர்கள் கூட நானறியக்கூடியதாக இந்த விடயம் பற்றியும் இவளைப் பற்றியும் அப்படியும் இப்படியுமாய்க் கதைத்துக் கொண்டு திரிந்ததைத்தான் தாங்கமுடியாதிருந்தது. அதிலும் ஒருத்தன், ‘எப்படி மூன்று பெடியங்கள் இருக்கைக்கே காருக்குள் ஏறி இவள் கதைக்கப் போனவள்’ என்று கேட்டான். இன்னொருத்தன் ‘என்னதான் இருந்தாலும், இவளின் சம்மதமில்லாமல் அவங்கள் மார்க்கம் நகருக்குக் கொண்டுபோய் இருக்கமாட்டார்கள் என்றான். என்னுடைய நெருங்கிய தோழி கூட, ‘அவள் நல்லவள் என்று இனியும் ஏமாளியாக இருக்காதே, ஒரு யாழ்ப்பாணத்துப் பெடியனாக அடுத்தென்ன செய்வதென்று யோசி’ என்று அறிவுரையை கன்னியர் மடத்தில் வைத்துச் சொன்னாள். எனக்கு எல்லாம் ஒரே குழப்பமாக இருக்கிறது. ஒருத்தியை அவளின் விரும்பமின்றி ஒருத்தன் கொண்டுபோய் வைத்துவிட்டான் என்பதற்காய் இரண்டு வருடங்கள் நேசித்தது எல்லாம் பொய்யாகிவிடுமா என்ன? இத்தனை அல்லாடல்களுக்குமிடையில், இவள் தன்னைக் கடத்திக்கொண்டு போனவர்களின் மீது வழக்கு பதிந்துவிட்டது, இனி அவன்களின் வாழ்க்கை முற்றும் பாழென்று புலம்பிக்கொண்டிருந்தாள். இவள் தனது மச்சானின் வாழ்க்கை நாசமாகிவிட்டதென இரக்கப்படுகின்றாளா அல்லது மச்சான் மீதான் தனது காதலை மறைமுகமாய் எனக்குக் வெளிப்படுத்திக்கொண்டிருக்கின்றாளா என்று நான் யோசித்துப் பார்த்ததில் எனக்கு தலையிடிதான் வந்து சேர்ந்தது.

5.
இப்படியாக நாட்கள் போகப்போக எங்கள் உறவில் எங்களையறியாமலே விரிசல் வந்துவிட்டது. இவளுக்கு அந்தக் கடத்திப் போன பெடியன் மீது ஏதோ ஈர்ப்பிருந்திருக்கிறதோ என்ற எண்ணம் அடிக்கடி வருவதை என்னால தடுத்து நிறுத்தவும் முடியவில்லை. சந்தேகம் போன்ற வியாதி ரொரண்டோவில் வந்த SARSஐ விட அபாயகரமானது. எந்த மருந்து கொடுத்தாலும் அவ்வளவு கெதியாய் மாறிவிடாது. இந்த முறை கோடை வகுப்புக்கள் எதுவும் எடுப்பதில்லையென முடிவுசெய்து ரொரண்டோ மாநகரில் பொழுதை கழிப்பதென முடிவு செய்தேன். தனக்குச் சில பாடங்கள் எடுக்கவிருக்கிறதென இவள் வளாகத்திலேயே தங்கிவிட்டாள். ரொரண்டோ வந்ததன்பிறகும் என்னால் இவளது விடயத்தில் தெளிவான ஒரு முடிவுக்கு வர முடியாமல் இருக்கிறது. பலரது பேரன்புக்கும் பெருமதிப்புக்குமுரிய சிறி ராமபிரானே -எல்லாம் அறியக்கூடிய கடவுளாய் இருந்தும்கூட- சீதா தேவியை நெருப்பில் நீந்தச்சொல்லி ஏற்றுக்கொண்டபோது சாமானியனாய் -அதுவும் யாழ்ப்பாணம் என்னும் பூகோளத்தில் சிறு புழுக்கை போன்ற ஊரிலிருந்து வந்த- நான் என்னதான் செய்யமுடியும்?இப்படியிருக்கும்போதுதான் ஸ்காபுரோவில் எக்ளின்டன் வீதியிலுள்ள சிறிலசிறி ஆதி ரம்பா ஆச்சிரம் பற்றி நண்பரொருவன் குறிப்பிட்டு, ஆதி ரம்பாவிடம் போனால் உனது மனச்சஞ்சலம் -மழை காணா மண்ணில் மூத்திரம் பெய்தால் தடமின்றிப் போவதுபோல- தூசாய்ப் பறந்துபோய்விடுமென புத்திமதி சொன்னான்.

ஆதி ரம்பா அவர்கள் சாத்திரம் பார்ப்பதிலிருந்து தியானம் போன்ற பலவற்றில் தேர்ந்த வித்தகியாக இருந்தார். ஆதி ரம்பாவின் பூர்வீகம் தெலுங்கு தேசமாயிருக்கவேண்டும், ஆனால் சன் ரீவி நிகழ்ச்சித்தொகுப்பாளர்களைப் போல ‘நன்கு தமிழ்’ பேசக்கூடியவராக இருந்தார். வயதும் அவ்வளவு ஒன்றும் பெரிதாக இல்லை. இந்த வயதிலும்…… வேண்டாம் இதற்கு மேல் ஏதும் விபரங்கள் தந்தால் நீங்கள் பிறகு சிறிலசிறி ஆதி ரம்பாவை மறந்து நடிகை ரம்பாவை நினைக்கத் தொடங்கிவிடுவீர்கள் என்பதால் நிறுத்திக்கொள்கின்றேன். எனது கையைத் தனது மடியில் வைத்துப் பார்த்தபடி ‘தம்பி நீங்கள் சரியான குழப்பத்தில் இருக்கின்றீர்கள்?’ என்று கூறினார். இந்த உலகத்தில் குழப்பமில்லாத மனுசர் என்று எவரேனும் இருக்கின்றார்களா என்ன என்று கேட்க விரும்பமிருந்தாலும், ஆதி ரம்பா அவர்கள் என் கைகளை வருடியபடி சாத்திரம் கூறும் இதமான அனுபவத்தைக் குலைக்க நான் விரும்பவில்லை. இவ்வாறாக நான் சிறிலசிறி ஆதி ரம்பாவின் ஆச்சிரமத்தில் அதிகளவு பொழுதைக் கழிக்கும் ஒரு பக்தனாய் மாறிவிட்டேன். அங்கே செய்யப்பட்ட தியானமும் பஜனையும் புத்துணர்வைத் தந்ததோ இல்லையோ என்னால் இவளைப் பற்றிய குழப்பங்களிலிருந்து ஒரளவுக்காவது தப்பித்திருக்க முடிந்திருந்தது. தியானம் பஜனைகளின்போது ஒரேயோரு தொந்தரவு மட்டுமேயிருந்தது. ஆச்சிரமத்திற்கு அடுத்ததாய் இருந்த கடையிலிருந்து கமகமக்க வந்துகொண்டிருக்கின்ற தந்தூரி சிக்கன் வாசந்தான் என்னை அடிக்கடி தியானத்திலிருந்து -இப்போது கோழியின் எந்தப் பாகம் பொரிந்துகொண்டிருக்கும்- என்று மனதின் திசையை மாற்றிக்கொண்டிருந்தது.

இப்படி என்னைப் போலவே சிறிலசிறி ஆதி ரம்பா அவர்களின் ஆச்சிரமத்திற்கு பஜனைக்கென அடிக்கடி வந்துபோய்க்கொண்டிருக்கின்ற ஒருத்தியை அவதானித்துக்கொண்டிருந்தேன். அவள் என்னை ஈர்த்தற்கு அதிக காரணம், இடைவரை நீண்டிருந்த அவளது கூந்தலும், காதில் தொங்கிக்கொண்டிருந்த நீண்ட சிமிக்கித் தோடுகளுந்தான். நான்கு மாதங்களே கோடை வருகின்ற கனடா போன்ற நாட்டில் இடுப்பு வரை நீண்ட கூந்தலைப் பராமரிப்பது என்பது எவ்வளவு கடினமான காரியம் என்று எவருக்கும் சொல்லித்தான் தெரியவேண்டுமென்பதில்லை. அத்தோடு என்னைப் போல யாழ்ப்பாண கலாசாரத்தைக் கைவிடக்கூடாதென்பதில் பிடிவாதமாய் அவளிருக்கிறாள் என்பதை அவளுடன் பேசும்போது தெரிந்தது. இங்கு வந்ததன் பிறகு கூட ரெக்ஸோனா சோப்பும் பேபி பவுடரும் போடுவதை இத்தனை ஆண்டுகளானபின் கூட அவள் ஒதுக்கிவிடவில்லை என்றால் பாருங்கள். அன்றைக்கொரு நாள் பஜனை முடிந்து எல்லாவற்றையும் சுத்தமாக்கி முடிந்தபோது நேரம் பத்து மணியாகிவிட்டது. அவளுக்கு நான் தான் என்னுடைய காரில் ride கொடுத்தேன். பேசிக்கொண்டு போகும்போது தான் வீட்டிலை மூன்று பெடியங்களுக்கு ஒரு பெட்டை என்றாள். யாழ்ப்பாணத்திலையே நல்ல தென்னஞ்சோலையுள்ள இரண்டு வீடுகள் தங்களுக்கு இருக்கிறதென்றும் ஓர் உபகுறிப்பாய்ச் சொன்னாள். கொண்டுபோய் அவளை வீட்டில் இறக்கியபோது இப்போது இங்கையிருக்கிற வீடும் நல்ல வசதியாகத்தான் தெரிந்தது. வீட்டுக்கு முன் ஒரு Lexusம் BMWம் நின்றது. இவ்வளவு கார்கள் வீட்டிலிருந்தாலும் பஜனைகளுக்கு வரும்போது என்னுடைய காரிலேயே வர விரும்புகின்றவளாகவே அவள் இருந்தாள். அவளது வீட்டிலும் நான் யாழ்ப்பாணத்தில் எந்த ஊர்க்காரன் என்றும், அந்த ஊரில் எந்தத் திசையில் எங்கள் வீடு இருந்ததென்பதையும் ‘விசாரித்து’ ஏற்கனவே அறிந்து வைத்திருந்ததால், அவர்களுக்கு அவள் என்னோடு காரில் வருவதில் பெரிய பிரச்சினையிருக்கவில்லை. அத்தோடு சிறிலசிறி ஆதி ரம்பாவின் தீவிர பக்தனாக நான் இருப்பதும், ஒரு குமர்ப்பெட்டையை என்னோடு தனியே விடுவதில் அவர்களுக்கு வரக்கூடிய தடையை உடைத்திருக்கவேண்டும்.

6.
கோடை முடிந்து இலையுதிர்காலம் ஆரம்பிக்க, நான் ரொரண்டோவை விட்டு நீங்கி வளாகம் போகவேண்டியிருந்தது. ரொரன்டோவிலிருக்கும்போது அவ்வப்போது -கடத்தப்பட்ட இவளோடு- தொலைபேசியில் கதைத்துக்கொண்டிருந்தாலும் முன்புபோல அவ்வளவு ஈடுபாட்டோடு கதைப்பதில்லை. இவளுக்கும் ஏதோ சில காரணங்களுக்காய் நானும் அவளை விட்டு விலகிப்போய்க்கொண்டிருப்பதாய்த் தோன்றியிருக்கக் கூடும்.
இலையுதிர்காலம் என்றாலும் இன்னமும் கோடை மிஞ்சியிருந்தது: மிதமான வெப்பநிலை இருந்தது. நீண்ட மாதங்களுக்குப்பிறகு இவளை முதன் முதலில் பார்த்தபோது மிகுந்த அதிர்ச்சியாக இருந்தது. பளீரென்ற வெள்ளை சோர்ட் ஸ்கேர்ட்டை முழங்காலுக்கு ஒரு சாண் மேலே நிற்கக்கூடியதாக அணிந்தபடி வந்துகொண்டிருந்தாள். எனக்கென்றால் வானத்திலை இருக்கிற சூரியன், கையிலை எட்டக்கூடிய தூரத்தில் இருந்தால் அதைப் பிடுங்கி எறிந்து இவளை எரித்துவிடலாமோ என்றளவுக்கு கோபம் கொப்பளிக்கத் தொடங்கியது. என்னோடு இருந்த இவ்வளவு காலமும் இப்படி shortயாய் எதுவும் போட்டதேயில்லை. இதெல்லாம் இவளின் கடத்திப்போன மச்சான் கொடுத்த ஊக்குவிப்பாய்தான் இருக்கவேண்டும். அத்தோடு முந்தி தோள்வரை நீண்டு கிடந்த கூந்தலை இன்னும் குட்டையாக வெட்டி ‘பொப்’ ஆக்கியுமிருந்தாள். இவள் என்னுடைய ஆண்மைக்கு சவால் விடுவதற்கு என்றே இதையெல்லாம் வேண்டுமென்றே செய்திருக்கின்றாள் போலப்பட்டது. ஆண்மைக்கு சவால் விட்டால் கூடப்பரவாயில்லை, நான் இவ்வளவு காலமும் கட்டிக்காத்துக்கொண்டிருந்த யாழ்ப்பாணத்துக் கலாசாரத்தையே காலில் போட்டு மிதிக்கின்ற பாவனையில் அல்லவா நடந்து வந்து கொண்டிருக்கிறாள். இப்படிப்பட்டவளை நான் நாளைக்கு கலியாணங்கட்டினால் எங்கடை யாழ்ப்பாணத்துச் சனம் போற வாற இடங்களுக்கு எந்த முகத்தோடு நான் கூட்டிக்கொண்டு போக முடியும்? இப்பவே முடிவெடுத்துவிட்டேன். இனி இவளைக் கைகழுவி விட்டு விடவேண்டும். இராமபிரானுக்கு அனுமான் நின்று வழிகாட்டியது போல எனக்கு சிறிலசிறி ஆதி ரம்பாவும் அவரது அணுக்கப் பக்தை அனுவும் இருக்கும்போது நான் ஏன் இவளை என்ரை தலையில் கட்டி வைத்துக் கஷ்டப்படவேண்டும். அந்தக்காலத்திலை ‘கற்பு’ பற்றிய சந்தேகம் வந்தபோது நெருப்பில் குதிக்கத் தயாராக அல்லவா சீதையை எல்லாம் வளர்த்திருக்கின்றார்கள். இப்போது கற்பிலோ பிறவற்றிலோ சந்தேகம் வருகிறதென்று கேட்டால் -இப்படி குட்டையாய் பாவாடை அணிகின்றவள்- பாவாடையை உயர்த்திப்பிடித்து பின்பக்கத்தைக் காட்டிப் பழித்துவிட்டுப் போனாலும் போய்விடுவாள். பிறகு எனக்குத்தான் அசிங்கமாய்ப் போய்விடும். .

நான் இப்படியான கோலத்திலை இவளைக் கண்டதன்பிறகு அவ்வளவாய் இவளோடு கதைக்க விரும்பவில்லை. வேறு வேலையிருக்கிறதென்று வழுக்கையாற்றடியிலிருந்து நழுவிப்போயிருந்தேன். பிறகு வேண்டுமென்றே அவளது தொலைபேசி அழைப்புக்களையும் நேரடிச் சந்திப்புக்களையும் தவிர்க்கத் தொடங்கினேன். இதெல்லாம் போதாதது என்று அவ்வபோது என்னுடைய நண்பர்கள், ‘என்னடா உன்ரை ஆள் அந்த மாதிரி உடுப்புப் போட்டுக்கொண்டு இப்ப திரிகிறா’ என்று நாளாந்த வர்ணனை செய்துகொண்டிருந்தார்கள். எனக்கென்றால் நான் இவ்வளவு காலமும் இவளுக்குக் கற்றுக்கொடுத்ததெல்லாம், மழைநீரில் கரைகின்ற மண்ணாங்கட்டியாய் போய்க்கொண்டிருக்கின்றதே என்கின்ற கவலைதான் வந்தது.

ஒரு நாள் பின்னேரம் எக்கனாமிக்ஸ் வகுப்பு முடிந்து முறிகண்டிச் சந்தியடிக்கு கிட்ட வந்துகொண்டிருந்தபோது இவள் என்னை வழிமறித்தாள். ‘உங்களோடு பேசவேண்டும் கொஞ்ச நேரம் நிற்க முடியுமா?’ என்று கேட்டாள். நான் இன்றைக்கும் இவள் ஷோர்ட் ஸ்கேர்ட் ஏதாவது போட்டிருக்கின்றாளா என்றுதான் முதலில் பரிசோதித்துப் பார்த்தேன். அப்படி எதுவும் போடாதபடியால்தான் ஆறுதலாகக் கதைப்பதற்கு ஒத்துக்கொண்டிருந்தேன். ‘என்ன நடக்கிறது எங்களுக்குள்ளை?’ என்றாள். நான் என்னுடைய குழப்பங்களை எல்லாம் சொன்னேன், ஆனால் புத்திசாலித்தனமாய் சிறிலசிறி ஆதி ரம்பா ஆச்சிரமத்தில் சந்தித்த அனு பற்றிய விபரம் எதையும் சொல்லவில்லை. இவள் கடத்தப்பட்ட அந்த மூன்று நாட்களில் என்ன நிகழ்ந்திருக்குமென்பது எனக்கு பெர்மூடா முக்கோணம் போல ஒரே மர்மமாய் இருக்கிறதென்றேன். இவை எல்லாவற்றையும் விட முக்கியமாய் எங்கள் யாழ்ப்பாணத்துக் கலாசாரத்தைக் குலைக்கிற மாதிரி இப்படி இவள ஆடைகள் போடுவது எனக்கு அதிகம் தொந்தரவாய் இருக்கிறதென்றேன்.

தான் ஆடைகள் அணிவதற்கான சுதந்திரம் தனக்கு மட்டுமே உரியதென்று உயர்த்திய குரலில் சொன்னாள். பின், ‘இப்படியெல்லாம் கதைக்கும் நீர், என்னைக் கலியாணங்கட்டிய பிறகு புணர்ச்சியின்போது கூட, ஆடைகளோடு சேர்த்துத்தான் புணருவீரா?’ என்றாள். என்னால் இதற்கு மேலும் பொறுமையாக இருக்கமுடியவில்லை. ‘You are a bitch, நீரொரு அசல் யாழ்ப்பாணத்தியாய் இருந்தால் இப்படியெல்லாம் கதைத்திருக்க மாட்டீர். உம்மை இப்ப பார்க்க யாரோ என்ரை உடம்பிலை எண்ணெய் ஊற்றி எரிக்கிறமாதியான உணர்வுதான் வருகிறது. இப்படியெல்லாம் நீர் கதைப்பீர் என்று தெரிந்துதான் நான் ரொரண்டோவில் நின்ற நேரம் யாழ்ப்பாணத்துக்காரி ஒருத்தியை ப்ரபோஸ் செய்துவிட்டேன். இனி நீரும் உம்மடை லவ்வும், ஒரு மண்ணாங்கட்டியும் எனக்கு வேண்டாம்’ என்று கத்தினேன். இஃதொரு பெரிய அடியாக அதிர்ச்சியாக இவளுக்கு இருக்கப்போகின்றதென இவளது எதிர்வினைக்காய்க் காத்துக்கொண்டிருந்தேன். எந்த அதிர்ச்சியும் இல்லாது மெல்லிய புன்முறுவலோடு, ‘நீரொரு அசல் யாழ்ப்பாணி என்றெனக்கு நன்கு தெரியும். இன்னொருத்தியைக் காதலிக்கின்றேன் என்பதைக் கூட நெஞ்சுக்கு நேரே சொல்ல முடியாத கோழையைத்தான் இவ்வளவு காலமும் நேசித்திருக்கின்றேன் என்பதையறியும்போது எனக்குத்தான் வெட்கமாயிருக்கிறது. உங்களுக்கு எல்லாம் எதற்கு வாய்? அது நேர்மையாக இருக்கின்றவன்களுக்குத்தான் தேவையாயிருக்கும். நீங்களெல்லாம் குண்டியால் குசுகுசுக்கொண்டிருக்கத்தான் பொருத்தமான் ஆட்கள்’ என்று கூறிவிட்டு சட்டென்று அந்த இடத்திலிருந்து போய்விட்டாள்.

இவ்வளவு தெளிவாய் என்னை எடுத்தெறிந்து பேசிவிட்டு ஒரு துளி கண்ணீரோ, அதிர்ச்சியோ இல்லாமல் இவள் போனது கூட அவ்வளவு பெரிய விடயமில்லை. ஆனால், நான் போற வாற பெட்டையளின்ரை குண்டிகளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தது, ஒரு தமிழ்ப்பெட்டையான இவளுக்கு எப்படியோ தெரிந்துவிட்டதே என்பதுதான் எல்லா அவமானங்களுக்கும் மேலான அவமானமாய் எனக்குத் தோன்றியது. ஒரு அசல் யாழ்ப்பாணியான என் மீது விழுந்து விட்ட இந்தக்கறையை, நான் வங்கக்கடலையெடுத்து என் மீது வாரியிறைத்துக் கொட்டினால் கூட என்றைக்கும் அகற்றமுடியாது போலத்தான் தெரிகிறது..

(2009)